Falcon 9 uziemiony — anomalie po ostatnim locie

Tak — ostatni start Falcon 9 zakończył się anomalią, która wymagała natychmiastowej przerwy w lotach. W czterech zdaniach: rakieta wystartowała 2 lutego 2026, wyniosła 25 satelitów Starlink, potem wykryto problem z drugim stopniem uniemożliwiający planowaną deorbitację i ostatecznie drugi stopień wszedł w nienormalną orbitę przed kontrolowaną deorbitacją 3 lutego.

Co się wydarzyło podczas startu

Start odbył się z bazy Vandenberg Space Force Base w Kalifornii o godzinie 16:41 CET (7:47 czasu lokalnego) i na pierwszy rzut oka przebiegał standardowo: booster B1071 wykonał lądowanie na dronie „Of Course I Still Love You”, a ładunek — 25 satelitów Starlink — oddzielił się zgodnie z planem.

Problemy pojawiły się podczas procedury przygotowania drugiego stopnia do manewru deorbitacji. Kontrolerzy lotu odnotowali niestandardowy stan, a silnik MVac nie uruchomił się w planowanym oknie, co uniemożliwiło wykonanie zaplanowanej korekty trajektorii. To spowodowało konieczność analizy telemetrii i podjęcia decyzji o alternatywnych scenariuszach postępowania.

Jakie były techniczne szczegóły lotu

W lot zaangażowany był booster B1071, który wykonywał swój 31. lot i wylądował prawidłowo na statku-dronie. Drugi stopień otrzymał oznaczenie NORAD 67673 i osiągnął orbitę z perygeum około 110 km oraz apogeum około 241 km, zamiast planowanego profilu pozwalającego na szybkie wykonanie manewru deorbitacyjnego.

Analiza telemetrii pozwala stwierdzić, że awaria dotyczyła systemu uruchamiania silnika próżniowego lub powiązanych systemów zasilania i sterowania. Specjaliści wskazują, że brak zapłonu MVac skutkuje brakiem długiego impulsu, który normalnie zmniejsza prędkość orbitalną drugiego stopnia i umożliwia kontrolowane zejście w atmosferę.

Jakie były konsekwencje i deorbitacja

Bez uruchomienia silnika drugi stopień pozostał w orbicie o obniżonym perygeum, co spowodowało szybsze opadanie atmosferyczne. Operatorzy wykonali poprawki w procedurach i zadeklarowali staranną pasywację: opróżniono paliwo i gazy robocze, aby zminimalizować ryzyko eksplozji lub fragmentacji.

Ostateczna deorbitacja nastąpiła 3 lutego 2026 około 04:40 czasu polskiego (± 43 minuty) i zakończyła się kontrolowanym wejściem w atmosferę nad rejonem Morza Arabskiego; według dostępnych raportów nie odnotowano spadku szczątków nad Polską. To zakończenie zmniejszyło ryzyko dla obszarów zamieszkanych, ale jednocześnie postawiło pytania o redundancję procedur awaryjnych.

Reakcja spacex i procedury bezpieczeństwa

SpaceX szybko podjęło decyzję o wstrzymaniu wszystkich startów Falcon 9 do czasu analizy danych z lotu i wdrożenia środków zaradczych. To standardowa praktyka po wykryciu anomalii wpływającej na bezpieczeństwo i operacje przestrzenne.

W odpowiedzi na incydent operator uruchomił wewnętrzne dochodzenie obejmujące telemetrię, nagrania lotu i analizę logów systemów napędowych. W komunikatach pojawiła się informacja o współpracy z agencjami regulacyjnymi oraz o konieczności potwierdzenia, że podobna usterka nie wpłynie na misje załogowe planowane w przyszłości.

• Wstrzymanie startów: tymczasowe uziemienie Falcon 9 do analizy.
• Analiza telemetrii: szczegółowa weryfikacja zapisu pracy MVac i systemów zasilania.
• Pasywacja stopnia: opróżnienie paliwa i gazów, aby uniknąć fragmentacji.
• Współpraca regulatorów: raportowanie do FAA i innych agencji; potwierdzenie procedur.
• Plan działań naprawczych: wdrożenie poprawek w oprogramowaniu lub procedurach przed wznowieniem lotów.

Lista powyżej to jedyna lista w artykule — pokazuje główne kroki reakcji operatora. W praktyce taki zestaw działań minimalizuje ryzyko powtórzenia incydentu, ale nie eliminuje konieczności dodatkowych testów i walidacji przed wznowieniem pełnego programu startów.

Co wynika z historii podobnych incydentów

To nie pierwszy raz, gdy Falcon 9 napotkał problemy związane z deorbitacją drugiego stopnia. W historii zarejestrowano podobne sytuacje: wrzesień 2024 (misja Crew‑9) i luty 2025 — obie zakończyły się tymczasowym wstrzymaniem startów i usprawnieniami procedur. Te precedensy wskazują, że analiza przyczyn i szybkie aktualizacje procesów są skuteczne w przywracaniu zaufania operatorów i regulatorów.

Regulatorzy często wymagają od operatora pełnego raportu i dowodów na wdrożenie poprawek. W przeszłości zatwierdzenia FAA po dochodzeniach trwały od kilkunastu dni do kilku tygodni, w zależności od złożoności problemu. W przypadku omawianego incydentu SpaceX wstrzymało starty, a decyzja o wznowieniu będzie zależała od wyników dochodzenia i testów systemów napędowych.

Wnioski i znaczenie dla przyszłości lotów

Incydent pokazuje, że nawet dojrzałe systemy kosmiczne wymagają ciągłego nadzoru i poprawy procedur. Z jednej strony booster B1071 wylądował poprawnie, co świadczy o niezawodności pierwszego stopnia; z drugiej, problem z MVac uzmysławia, jak krytyczne są mechanizmy kontroli drugiego stopnia dla bezpieczeństwa operacji orbitalnych.

Dla operatorów komercyjnych i agencji kosmicznych oznacza to konieczność inwestycji w redundancję i lepsze narzędzia diagnostyczne. Dla odbiorców usług satelitarnych — np. klientów Starlink — to sygnał, że czasami konieczne będą opóźnienia. Ostatecznie priorytetem pozostaje bezpieczeństwo i minimalizacja ryzyka fragmentacji lub niekontrolowanych spadków, dlatego decyzje o wstrzymaniu lotów są zasadniczo działaniem zapobiegawczym.

Praktyczny wniosek dla branży: zwiększ inwestycje w testy systemów próżniowych i procedury awaryjne, a także utrzymuj jasną komunikację z regulatorami i klientami, by ograniczyć konsekwencje operacyjne i reputacyjne. Kontynuacja badań i szybkich wdrożeń poprawek powinna być standardem w programach o wysokiej częstotliwości lotów.

Podsumowanie

Ostatecznie incydent z Falcon 9 z 2 lutego 2026 r. to poważne przypomnienie o wrażliwości operacji orbitalnych: brak uruchomienia silnika MVac drugiego stopnia spowodował nienominalny profil orbity, wymusił pasywację i kontrolowaną deorbitację, a SpaceX wstrzymało starty do czasu wyjaśnienia przyczyn.

Kluczowe punkty to: szybka reakcja operatora, brak szkód nad Polską, planowana analiza i współpraca z regulatorami. Dla sektora kosmicznego najważniejsze będą wdrożone wnioski i ich efektywność w zapobieganiu podobnym wydarzeniom w przyszłości — to warunek bezpiecznego wznowienia intensywnego programu startów.